انواع سیستم عامل مایکروسافت برای چه دستگاه‌هایی عرضه شده است؟

نسخه های مختلفی از سیستم عامل ویندوز مایکروسافت از دهه 1980 وجود داشته است. درست از زمانی که سیستم عامل در رایانه های شخصی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه انواع سیستم عامل مایکروسافت، برای دستگاه های مختلفی از جمله رایانه های شخصی خانگی و تجاری، تبلت ها، تلفن ها و سرورهای تجاری در دسترس هستند.

انواع سیستم عامل مایکروسافت برای چه نوع سیستم هایی وجود دارد؟

نسخه اولیه سیستم عامل ویندوز در سال 1985 راه اندازی شد و کاربران MS-DOS، که سیستم عامل مبتنی بر متن بود را با گرافیک و ماوس کامپیوتر آشنا کرد. ویندوز 1 و تعدادی از نسخه‌های بعدی اساسا بر روی MS-DOS اجرا می‌شوند و برای بسیاری از ویژگی‌ها به جای اجرا به‌عنوان سیستم‌عامل مستقل واقعی به DOS متکی هستند. ویندوز 95، یکی از معروف ترین نسخه های اولیه، در سال 1995 در میان یک کمپین بازاریابی عظیم توسط مایکروسافت منتشر شد. جهان را با منوی استارت معروف ویندوز آشنا کرد. همچنین اولین نسخه ای بود که اینترنت اکسپلورر، اولین مرورگر وب مایکروسافت را داشت.

Windows ME که در سال 2000 منتشر شد، آخرین ویندوزی بود که بر روی DOS اجرا شد. سال بعد، مایکروسافت ویندوز XP را منتشر کرد که بیش از یک دهه در بسیاری از مشاغل مورد استفاده قرار گرفت و مورد تحسین منتقدان و کاربران قرار گرفت. نسخه‌های بعدی شامل ویندوز ویستا کمتر موفق بود. همچنین ویندوز 7، ویندوز 8 و نسخه فعلی برای رایانه‌های شخصی خانگی و اداری، ویندوز 10 است.

ویندوز 9 وجود ندارد. زیرا این امکان وجود داشت که کاربران و  همینطور برنامه ها، هنگام تلاش برای تعیین نسخه نرم افزار، آن را با ویندوز 95 یا ویندوز 98 اشتباه بگیرند. ویندوز 10 که در سال 2015 منتشر شد، از رایانه های رومیزی، لپ تاپ ها و تبلت ها پشتیبانی می کند. مایکروسافت به‌جای عرضه یک سیستم عامل کاملا متفاوت دیگر ، علنا اعلام کرده است که قصد دارد به‌روزرسانی‌های تدریجی بر روی ویندوز 10 را عرضه کند. که البته با انتشار نسخه ویندوز 11 شرایط متفاوت شد.

انواع سیستم عامل مایکروسافت برای سرورها

مایکروسافت علاوه بر ساختن نرم‌افزار برای کاربران رایانه‌های شخصی خانگی و تجاری، مدت‌هاست که انواع سیستم عامل مایکروسافت را برای سرورها ساخته است.

در سال 1993، مایکروسافت ویندوز NT را راه اندازی کرد. این سیستم عاملی بود که برای سرورها و ایستگاه‌های کاری پرقدرت طراحی شده بود و کدهای مجزایی را از نسخه‌های رایانه شخصی مبتنی بر DOS ویندوز موجود در آن زمان اجرا می‌کرد. با شروع ویندوز XP، انواع سیستم عامل مایکروسافت بر روی کدهایی اجرا شدند که از NT سرچشمه می‌گرفتند، نه DOS.پ

در سال 2000، یک محصول جدید برای سرور به نام Windows 2000 Server منتشر شد. نسخه‌های بعدی سرور محور ویندوز، همگی دارای Windows Server به نام خود هستند. نسخه امروزی که در ابتدا با نام Windows Server 2016 شناخته می‌شد، اکنون تنها Windows Server نامیده می‌شود. سیستم‌عامل‌های سرور، که عموما از رایانه‌های قدرتمندتر پشتیبانی می‌کنند و برای استفاده همزمان توسط چندین کاربر طراحی شده‌اند، برای کاری طراحی شده‌اند که در پس‌زمینه اجرا می‌شوند نه اینکه مستقیما با کاربران ارتباط برقرار کنند.

نسخه های سیستم عامل ویندوز برای گوشی ها

مایکروسافت تعدادی سیستم عامل برای گوشی های هوشمند منتشر کرده است. از اوایل دهه 2000، سیستم‌عامل‌های مبتنی بر ویندوز با نام « Windows Mobile» برای تلفن‌ها و رایانه‌های شخصی، معروف به رایانه‌های شخصی جیبی منتشر شدند. اولین نسخه ای که با یک فروشگاه اپلیکیشن ، شبیه به آیفون و اندروید عرضه شد، ویندوز موبایل 6.5 بود که در سال 2009 منتشر شد.

سال بعد، این شرکت یک سیستم عامل جدید منتشر کرد که از لحاظ شماره در ادامه نسخه های قبل بود، اما کلمه “Mobile” را به “Phone” تغییر داد، مانند Windows Phone 7. حتی تعدادی ویژگی های منحصر به فرد را معرفی کرد. این نرم افزار به شدت مورد استقبال و محبوبیت برخی از کاربران قرار گرفت، اما نتوانست در سطح سیستم عامل های iOS اپل و اندروید گوگل مورد توجه قرار گیرد.

Windows Phone 8 که در سال 2012 راه اندازی شد. اولین نسخه از انواع سیستم عامل مایکروسافت بود  که کدهای آن مانند سیستم عامل کامپیوتر بود. خود را را با نرم افزار ویندوز کامپیوتر این شرکت به اشتراک گذاشت. در سال 2014، ویندوز فون 8.1 اولین دستگاهی بود که کورتانا، یک دستیار مجازی با قدرت صوتی مشابه سیری اپل را عرضه کرد.

جدیدترین نوع از انواع سیستم عامل مایکروسافت تلفن با نام Windows 10 Mobile شناخته می شود و برای تأکید بر شباهت های آن با سیستم عامل دسکتاپ طراحی شده است. این فقط برای تعداد محدودی از تلفن ها در دسترس است و به طور گسترده مورد استفاده قرار نمی گیرد.

نتیجه‌گیری

انواع سیستم عامل مایکروسافت، هر چه که باشد برای این است که یک کامپیوتر فایل‌ها را ذخیره کند. بین برنامه‌های مختلف سوئیچ کند. همچنین حافظه را کرده و خود را ایمن نگه می‌دارد و با وسایل جانبی مانند چاپگرها و دوربین‌ها تعامل دارد. سیستم‌عامل‌های مختلف رویکردهای متفاوتی برای همه این موارد دارند. به همین دلیل است که معمولا نمی‌توانید یک برنامه ویندوز را روی رایانه مکینتاش اجرا کنید و چرا مجوزها در تلفن Android با آیفون متفاوت به نظر می‌رسند.

برخی از سیستم‌عامل‌ها توسط گروه‌هایی از مردم در سرتاسر جهان طراحی می‌شوند. مانند سیستم‌عامل منبع باز، لینوکس، در حالی که برخی دیگر محصولات تجاری ساخته شده توسط یک شرکت هستند، مانند ویندوز مایکروسافت و macOS اپل.

نکات مهم درباره فریلنسینگ بین المللی!

فریلنسینگ بین المللی یک خود اشتغالی گسترده در سطح جهانیست! در مقاله های پیشین راجع به فریلنسینگ و دورکاری صحبت کرده ایم. اما اکنون میخواهیم نگاه جامع تری به این حرفه داشته باشیم و با مطالعه شیوه های کارآمد در این سبک کاری، عملکرد موفق تری نیز خواهید د اشت. توجه داشته باشید که راندمان کاری هر شخص، مطابق با ویژگی های شخصیتی او، حوزه کاری و شغلی که انتخاب می‌کند و همچنین به سبک اجرای آن کار بستگی دارد. در این مقاله به زوایای مختلف فریلنسینگ بین المللی نگاهی انداخته‌ایم که شاید برخی از آن‌ها برای شما جالب باشد.

چه شغل هایی قابلیت فریلنسینگ بین المللی را دارند؟

قبلا به اینکه چه مهارت هایی قابلیت اجرایی شدن برای فریلنسری را دارند صحبت کرده ایم. می‌توان گفت که اغلب شغل هایی که پتانسیل فریلنسری را دارند، در دسته شغل های فریلنسیگ بین المللی نیز جای می‌گیرند. البته در کشور ما به دلیل وجود بعضی از محدودیت ها، این امکان کمتر است. همچنین خرید و فروش و داشتن آنلاین شاپ برای بازار جهانی نیز کمی دشوار به نظر می‌رسد.

از جمله حرفه و مهارت های پر طرفدار در فریلنسینگ، برنامه نویسی و طراحی گرافیک است. مهندسین کامپیوتر در سرار جهان، میتوانند یک شبکه ارتباطی گسترده تشکیل داده و پروژه های خود را به اشتراک بگذارند. همچنین پروژه های موجود در صنعت آی تی قابلیت های بسیاری جهت فعالیت های بین المللی دارد.

مشکلات و دردسرهای فریلنسینگ بین المللی چیست؟

مواردی وجود دارد که برای کاربران ایرانی، فریلنسینگ را در سطح جهانی دشوار کرده و مانع راه آن هاست. اگر بخواهیم این موانع را نام ببریم، میتوان به صورت تیتروار موارد زیر را برشمرد:

مشکل هویت ایرانی

تهیه VPS مناسب

شماره موبایل خارجی

انتقالات مالی به ایران

ساخت اکانت پی پال

تعاملات و مکالمه به زبان انگلیسی

البته برخی از این مشکلات به راحتی قابل حل بوده و بستگی به خود شخص دارد. به طور مثال اگر شما خود را در مکالمه و مذاکره به زبان انگلیسی، ارتقا دهید، یکی از امتیازات بزرگ در زمینه فریلنسینگ بین المللی را کسب کرده اید. بنابراین با کسب دانش و همچنین آموزش در زمینه پشت سر گذاشتن این موانع، میتوانید به یک فریلنسر بین المللی حرفه ای تبدیل شوید.

تفاوت بین خوداشتغالی و فریلنسر بودن چیست؟

حتی وقتی برای یک سازمان کار پروژه‌ای انجام می‌دهید،کارمند آن سازمان محسوب نمی‌شوید. بنابراین آیا شما در این حالت فریلنسر هستید یا کسب و کار خودتان را دارید؟ تفاوت کمی گیج کننده است. اگر خوداشتغال باشید، به این معنی است که از نظر فنی صاحب کسب و کار خود هستید. اما اگر از طرف شرکت یا سازمان دیگری این کار را انجام دهید، فریلنسر هستید. به همین دلیل است که فریلنسرها می توانند کسب و کار خود را با نام خود و نه با نام تجاری انجام دهند. افراد خوداشتغال اغلب با نام تجاری رسمی کار می کنند.

به زبان ساده: همه فریلنسرها خوداشتغال هستند، اما همه افراد خوداشتغال فریلنسر نیستند.

مزایای فریلنسر بودن در سطح بین الملل چیست؟

مزایای زیادی هم برای کار به شیوه فریلنسری و هم برای فریلنسر بودن در حوزه بین الملل وجود دارد. حتی در مقاله های پیشین به طور مفصل به آنها پرداخته ایم.

این مزیت ها در فریلنسینگ بین المللی، شامل تعامل با افراد دیگر در حوزه کاری مشخص و ارتقا سطح دانش و تجربه است. همچنین افزایش درآمد را به همراه خواهد داشت. فریلنسر بودن همچنان که تعامل شما را با افراد متخصص در حوزه کاری خودتان حفظ میکند، باعث می‌شود از دردسر های محیط کار نیز خلاص شوید.

البته به شما توصیه میکنم اگر تصمیم دارید فریلنسر شوید، در صورت امکان ترجیحا زمانی را نیز برای تعامل حضوری با کارفرما و آشنایی با همکاران خود در نظر بگیرید. چرا که یک ارتباط موثر در حین کار، به افزایش راندمان کاری و ارتقا کیفیت کار شما اضافه خواهد کرد.

پلتفرم های موجود برای فریلنسینگ بین المللی چیست؟

Upwork

Freelancer.com

نتیجه‌گیری

هنگامی که یک کاربری برای سایت‌های فریلنسینگ بین المللی ایجاد می کنید، مطمئن شوید که از یک عکس به روز استفاده می‌کنید. تا آنجا که می‌توانید درباره مهارت های خود منطقی و صادقانه صحبت کنید. تا جایی که می توانید جزئیات مهارت‌های خود را مشخص کنید. به عنوان مثال، اگر در نرم‌افزارهای پیشرفته مانند InDesign یا Madcap Flare تجربه دارید یا حتی بهتر از آن، گواهی دارید، فقط نگویید که می‌توانید در Microsoft Word بنویسید. فقط نگویید که یک عکاس خوب هستید، بلکه بگویید که در Adobe Photoshop و Illustrator استاد هستید. مهم است که نه تنها کارهایی را که می توانید انجام دهید فهرست کنید، بلکه دانش و تخصص خود را در ابزارهای محبوب و مرتبط بیان کنید.

داشتن نشانی اینترنتی که از نام خودتان در آن استفاده شده است و شامل نمونه‌های نوشتاری و اطلاعات تماس می‌شود، می‌تواند سیگنالی قوی ارسال کند. چنین چیزی نشان می‌دهد شما یک حرفه‌ایه با تجربه هستید که آماده کار است.

دستگاه فیوژن چیست؟

اگر می‌خواهید بدانید دستگاه فیوژن چیست تا پایان مقاله با ما همراه باشید. ما در این مطلب درباره روش اتصال به‌وسیله فیبر اسپلایسر صحبت خواهیم کرد. اگر تا به حال نیاز به نصب کابل‌های فیبر نوری داشته‌اید، ممکن است نیاز داشته باشید که دو خط را به هم متصل کنید. در اصل، زمانی نیاز به اتصال فیبر است که شما دو کابل را به هم وصل می‌کنید تا آن‌ها را به یکی تبدیل کنید.

اتصال کابل (یا اتصال بخش جدید) اغلب بسیار کم هزینه‌تر و وقت گیرتر از اجرای یک کابل کاملا جدید است. از آنجایی که کابل‌های فیبر نوری پیچیده هستند، اکثر مردم از فیبر اسپلایسر برای این فرآیند استفاده می‌کنند. افرادی که به طور منظم با این کابل‌ها سر و کار دارند، بدون شک در نهایت به یک فیبر اسپلایسر نیاز خواهند داشت.

فیبر اسپلایسر و دستگاه فیوژن چیست؟

قبل از پرداختن به این که فیبر اسپلایسر چیست، ابتدا باید روش‌های اتصال کابل‌های فیبر را درک کنید.

روش اول از طریق اتصال مکانیکی است. این روش مسلما ساده‌ترین شیوه است. زیرا به ماشین‌آلات کمی نیاز دارد. همانطور که ممکن است حدس زده باشید، اتصال مکانیکی دستی است. دو یا چند فیبر نوری را با نگه داشتن آنها در کنار هم، به‌هم پیوند می‌زنند. پس از نصب، روکشی وجود دارد که اتصال را برای محکم می‌کند.

روش دوم اتصال با دستگاه فیوژن است. این دستگاه دو انتهای فیبر را به درستی تراز می‌کند. پس از آن، انتهای شیشه را با استفاده از قوس الکتریکی یا گرما روی هم ذوب می‌کند. بنابراین، یک فیبر اسپلایسر (یا می‌توان گفت فیوژن اسپلایسر) وسیله‌ای است برای فیوژن کردن دو کابل فیبر نوری با هم!

چرا دستگاه فیوژن اسپلایسر بهترین گزینه برای اتصال فیبر است؟

همانطور که ممکن است تصور کنید، اتصال مکانیکی هزینه کمتری دارد. برای کار کردن به تجهیزات خاصی نیاز ندارد. تنها چیزی که نیاز دارید کابل و چیزی برای نگه داشتن آن‌ها در کنار همدیگر است. مشکل این است که اتصال مکانیکی به اندازه اتصال با دستگاه فیوژن قوی نیست. معمولا در این روش از دست دادن درج و از دست دادن اتصال وجود دارد. نکته دیگر اینکه، اگر در هر کابلی چندین اتصال داشته باشید، ممکن است باعث کاهش توانایی کابل شود.

علاوه بر این، اتصال مکانیکی آنطور که می‌خواهید «ایمن» نیست. برای نگه داشتن این کابل‌ها به یکی از انواع دستگاه فیوژن نیاز است. اگر اتفاقی برای آن دستگاه بیفتد، اتصال نیز می‌تواند از بین برود. به عنوان مثال، فرض کنید یک زلزله به خط اصلی آسیب برساند. زلزله بعدی، قطعا اتصال را از بین خواهد برد.

اتصال فیوژن (که به یک اسپلایسر فیوژن نیاز دارد) کابل‌ها را فیوز می‌کند تا دوباره به عنوان یک خط عمل کنند. از آنجایی که این دستگاه اساسا کابل‌ها را به هم جوش می‌دهد، دائمی خواهد بود. اینگونه دوباره مانند یک کابل کاملا نو خواهد بود، نه یک کابل متصل و مونتاژ.

علاوه بر این، با استفاده از اتصال فیوژن می‌توان چندین نوع کابل را مدیریت کرد. برای مثال، اگر می‌خواهید یک مرکز داده را به شش دفتر متصل کنید، می‌توانید یک کابل «48 فیبر» را به شش کابل «8 فیبر» فیوز کنید.

در فیبر اسپلایسر به دنبال چه ویژگی‌هایی باشیم؟

اگر به دنبال یک اسپلایسر فیبر هستید، سؤال این است که چه ویژگی‌هایی را باید در آن جستجو کنید؟

سه نکته مهم درباره هر اسپلایسر فیوژنی که خریداری می کنید، وجود دارد:

در اولین قدم، باید اتصال سریعی داشته باشد. هر چه بیشتر منتظر بمانید، زمان بیشتری را تلف می‌کنید که ممکن است متعلق به انجام کار دیگری باشد! اگر اسپلایسری که مد نظر گرفته‌اید، از لحاظ زمانی به طور قابل توجهی اختلاف عملکرد دارد، در مورد خرید آن تجدید نظر کنید!

همچنین باید اطمینان حاصل کنید که با تمام مارک‌های اصلی سازگار است. خرید اسپلایسری که تنها با انواع خاصی از کابل‌ها کار می‌کند، ایده خوبی نیست. حتی اگر اکنون با آن برندها یا انواع مختلفی از خطوط کار نمی‌کنید، به این معنی نیست که در آینده نیز به آن نیاز نخواهید داشت.

در نهایت، به دنبال یک اسپلایسر باشید که حداقل میانگین خسارت را داشته باشد. برای حالت کابل به کابل، 0.02 دسی بل یا کمتر خوب است. و برای اتصال یک خط به چندین خط، معمولا باید کمی سختگیرتر باشید و به دنبال متوسط ​​0.01 دسی بل یا کمتر باشید. برای تمام انواع دستگاه فیوژن 0.05 دسی بل یا کمتر مناسب است. با اطمینان از حداقل بودن ضرر، شانس بیشتری برای اتصال موفق خواهید داشت!

نتیجه‌گیری

در حالی که هر دو روش دستی و اتصال با دستگاه فیوژن کار می‌کنند، اگر می‌خواهید نتایج تضمین شده‌ای داشته باشید که احتمال ماندگاری بیشتری دارند، یک فیبر اسپلایسر تهیه کنید. علاوه بر این، انواع دستگاه فیوژن گزینه‌های بیشتری را در اختیار شما قرار می‌دهند.

آموزش گام به گام ریستور کردن ویندوز!

یادگیری ریستورکردن ویندوز از آنجایی برای من مهم شد که چند سال پیش، من به عنوان یک فریلنسر برای شرکتی کار می‌کردم. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا هفته دوم کارم، زمانی که به سایتی رفتم و متوجه شدم که ناگهان تبلیغات عجیبی در صفحه نمایشم چشمک می‌زند و توانایی دسترسی به نرم افزار امنیتی خود را از دست داده‌ام. من باید از شر هر چیزی که به سیستمم هجوم آورده بود خلاص می‌شدم. امیدوار بودم که این امر بدون نیاز به تنظیم مجدد رایانه شخصی‌ام اتفاق بیوفتد. در آن وضعیت من یک جایگزین داشتم: که آن هم ریستور کردن ویندوز بود!

برای ریستور کردن ویندوز از System Restore استفاده کنید.

System Restore یک ویژگی مفید است که نوعی عکس فوری از نرم افزار، رجیستری و پیکربندی درایور رایانه شخصی شما در یک نقطه خاص از زمان به نام نقطه بازیابی می‌گیرد. این تعریف درواقع یک توضیح کلی و جامع درباره ریستورکردن ویندوز بود. سپس، در صورت لزوم، می‌توانید رایانه شخصی خود را به آن نقطه از زمان برگردانید. البته ممکن است برخی از کارهایی را که از زمان ایجاد آن نقطه بازیابی انجام داده‌اید از دست بدهید. تغییرات ناخواسته‌ای را که ممکن است بدون اجازه شما انجام شده باشد را حذف کرده و آن را به حالت اولیه خود بازمی‌گردانید.

آموزش راه اندازی SYSTEM Restore

برای ریستور کردن ویندوز، ابتدا باید آن را فعال کرده و یک نقطه بازیابی یا ریستور پوینت ایجاد کنید. به قسمت جستجو در نوار وظیفه خود بروید و “system restore” را تایپ کنید، و “Create a restore point” را خواهید دید. روی آن کلیک کنید.

با کلیک بر روی آن گزینه System Properties ظاهر می‌شود (که در مقایسه با اکثر رابط های فعلی ویندوز 10 نسبتا قدیمی‌ست). پس از آن شما در برگه System Protection خواهید بود. اگر قبلا هرگز از System Restore استفاده نکرده‌اید، همه دکمه‌ها به جز «Configure» خاکستری می‌شوند. مطمئن شوید که درایو موجود شما (معمولا درایو C:) هایلایت شده است و سپس روی «Configure» کلیک کنید.

در بخش «Restore Settings»، «Turn on system protection» را انتخاب کنید. در صورت تمایل، می‌توانید حداکثر فضای دیسک مورد استفاده برای نقاط بازیابی یا ریستور پوینت خود را انتخاب کنید. پس از آن، موارد قدیمی‌تر برای ایجاد فضا حذف می‌شوند. معمولا بسته به حجم هارد دیسک شما، 1 تا 5 گیگابایت کافی است. روی «OK» کلیک کنید.

دوباره به پنجره های System Properties باز خواهید گشت. ایده خوبی است که برای ریستور کردن ویندوز فورا یک restore pointجدید ایجاد کنید، بنابراین روی دکمه “Createکلیک کنید. نقطه بازیابی خود را در پنجره باز شده نام‌گذاری کنید و روی “Create” کلیک کنید. پس از یک یا دو دقیقه، باید یک پاپ آپ دیگر دریافت کنید که می گوید “The restore point was created successfully.” روی «Close» کلیک کنید.

کار شما در اینجا تمام شده است. به خاطر داشته باشید که نقاط بازیابی جدید تنها زمانی ایجاد می‌شوند که به گفته مایکروسافت، « برنامه، درایور یا به‌روزرسانی ویندوز جدید را نصب کرده باشید». همچنین می‌توانید هر بار که می‌خواهید به صورت دستی یک ریستور پوینت ایجاد کنید، دستورالعمل‌های بالا را دنبال کنید.

استفاده از ریستور پوینتی که در برای ریستور کردن ویندوز ایجاد کرده‌اید!

به قسمت جستجو در نوار وظیفه خود بروید و “system restore” را تایپ کنید.” Create a restore point ” ظاهر می‌شود. روی آن کلیک کنید.

باز هم خود را در پنجره System Properties و تب System Protection خواهید دید. این بار روی “System Restore…” کلیک کنید.

یک پنجره پاپ آپ با عنوان “Restore system files and settingsدریافت خواهید کرد. روی Next کلیک کنید.

لیستی از تمام نقاط بازیابی مختلف ایجاد شده، از جمله تاریخ و زمان ایجاد آن‌ها، نام آن‌ها و اینکه آیا به صورت دستی ایجاد شده‌اند یا نه را دریافت خواهید کرد. انتخاب کنید که به کدام یک می‌خواهید برگردید.

ایده خوبی است که اگر می‌خواهید روی «Scan for affected programs» کلیک کنید. با این کار لیستی از برنامه‌هایی که حذف می‌شوند و ممکن است به طور خودکار بازیابی شوند را به شما ارائه می‌دهد. پنجره‌ها را ببندید و سپس بر روی Next کلیک کنید.

پنجره تأیید نهایی، مواردی جهت ریستور کردن ویندوز را برای شما لیست می‌کند که شامل عبارت‌های زیر است:

ریستور پوینت انتخابی شما.

درایوی که در این بازیابی مهم است.

هشداری مبنی بر اینکه اگر رمز عبور ویندوز خود را اخیرا تغییر داده اید، با استفاده از درایو USB یک دیسک بازنشانی رمز عبور ایجاد کنید. همچنین یک فرصت دیگر برای اسکن برنامه های آسیب دیده خواهید داشت. برای شروع فرآیند روی “Finish” کلیک کنید.

نتیجه‌گیری

ریستور کردن ویندوز یکی از ویژگی‌های سیستم عامل ویندوز است که به شما امکان می‌دهد وضعیت رایانه خود را به نقطه قبلی برگردانید. در این مقاله شیوه بازیابی سیستم را به صورت گام به گام آموزش دادیم. بوسیله مطالعه و مرور این مقاله می‌توانید اطلاعات از دست رفته خود را بازیابی کرده و به تاریخ و زمان دلخواه خود برگردید

مینی پی سی شیائومی، با وزن 250 گرم روانه بازار می‌شود!

شیائومی یوپین یک رایانه شخصی جدید با وزن تنها 250 گرم به نام Ningmei Mini Computer ‘CR80’ روانه بازار کرده است که می‌تواند به مانیتور، صفحه کلید و ماوس متصل شود.در ادامه مقاله درباره ویژگی‌های این مینی پی سی شیائومی خواهید خواند. همچنین به خاطر داشته باشید که اطلاعات تکمیلی درباره مینی پی سی ها را می‌توانید در مقاله‌های پیشین مجله رها مطالعه کنید.

وزن این مینی کامپیوتر  کمی بیشتر از یک گوشی موبایل است و شما می‌توانید آن را در هر جیبی قرار دهید و حتی کمتر از 200 دلار برای شما هزینه خواهد داشت.

ویژگی‌های اصلی مینی پی سی شیائومی!

مینی پی سی به عنوان جایگزینی عالی برای رایانه‌های رومیزی سنتی برای افرادی که کاربری گیمینگ ندارند مطرح می‌شود.

و اکنون به لطف سرمایه گذاری جمعی شرکت چینی XiaomiYoupin، یک مینی پی سی جدید با وزن 250 گرم به نام Xiaomi Ningmei Mini PC CR80′ راه‌اندازی کرده است و از همه بهتر، می‌توانید بسیاری از دستگاه‌های خارجی مانند مانیتور، ماوس و صفحه کلید را به هم متصل کنید.

همانطور که گفتیم، امتیاز این مینی پی سی شیائومی، اندازه آن است. زیرا تنها 12 سانتی متر طول و عرض و کمتر از 2.5 سانتی متر ضخامت دارد. وزن آن تنها 250 گرم است و اساسا وزن آن کمی بیشتر از یک تلفن همراه است. این دستگاه یک پردازنده چهار هسته‌ای N5105 با فرکانس توربو تا 2.9 گیگاهرتز را داراست. همچنین دارای 4 مگابایت حافظه کش L3 است و تنها 10 وات برق مصرف می‌کند.

از سوی دیگر، این مینی کامپیوتر به هارد دیسک SSD پرسرعت مجهز شده است که می توان storage آن را تا 512 گیگابایت ارتقا داد.

Ningmei می‌تواند به تلویزیون، مانیتور، پروژکتور، چاپگر، اسکنر و بسیاری از دستگاه‌های خارجی دیگر متصل شود.

بعد از این‌ها نوبت بررسی connectivity و شیوه اتصالات این دستگاه است. مینی پی سی شیائومی دارای یک کارت شبکه بی‌سیم اینتل AC7265 است که از اتصال Wi-Fi دو بانده پشتیبانی می‌کند و همچنین دارای یک ماژول بلوتوث است تا بتوان بسیاری از دستگاه‌های دیگر را متصل کرد.

شیائومی Ningmei Mini PC ‘CR80’ در دو نوع به فروش می‌رسد: یکی با 6 گیگابایت رم + 128 گیگابایت فضای ذخیره سازی با قیمت 172 دلار و نسخه دیگر با 8 گیگابایت رم + 256 گیگابایت حافظه داخلی به قیمت 204 دلار.

آیا مینی پی سی شیائومی همان تین‌کلاینت است؟

تین کلاینت، مینی کامپیوتر و مینی پی سی همگی به یک معنا و کاربرد هستند، یعنی رایانه‌ی کوچک و هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند.

این نام ها صرفا نام‌های متفاوت برای یک دستگاه هستند و همانند یک کامپیوتر معمولی دارای انواع سخت‌افزار (RAM ،CPU ،Storage و …) هستند.

تولیدکنندگان این رایانه‌های کوچک، برای این که بتوانند محصولات کوچک‌تری عرضه کنند، مجبور به حذف یا تغییر شکل برخی از سخت‌افزارهای یک رایانه‌ی معمولی هستند. اطلاعات بیشتر درباره تین کلاینت را در مجله ما مطالعه کنید.

نتیجه‌گیری

مینی پی سی شیائومی Ningmei ‘CR80’ به یک SSD پرسرعت M.2 و حافظه DDR4 مجهز شده است. SSD همچنین می تواند تا 512 گیگابایت ظرفیت کل ارتقا یابد. رایانه شخصی را می توان به تلویزیون، مانیتور، پروژکتور، چاپگر، اسکنر و غیره متصل کرد و می توان از آن برای اهداف مختلفی استفاده کرد. در واقع مینی کامپیوتر یک تین کلاینت است که برای کسب اطلاعات بیشتر درباره انواع تین‌کلاینت‌ها و مقایسه آن با دیگر تین کلاینت‌ها می‌توانید به وب سایت ما مراجعه کنید. اگر چرخی در مجله رها و وبسایت رها زده باشید، احتمالا اخبار مینی پی سی برای‌تان جالب تر خواهد بود.